..:: Menu ::..

  :: NEWSY
  :: APLIKACJE
  :: PORADY
  :: KITY - OPISY
  :: GOTOWE PROD.
  :: PROJEKTY
  :: LINKI
  :: KONTAKT

..:: Oceń stronę ::..

..:: ODWIEDZIN ::..
1
..:: Linki ::..
http://www.einternet.die.pl/

http://www.prodigy4ever.any.pl

http://www.elektronika3000.republika.pl/

http://www.axel2.blink.pl
..:: Kable ::..


Poniżej postaram się przedstawić kilka spraw związanym z traktowanymi często po macoszemu elementami, jakimi są przewody w sprzęcie grającym. Na rynku można spotkać wiele konstrukcji różniących się budową, materiałami i ceną. Nie mniej jednak niektóre cechy mają wspólne:

Każdy przewód nie jest tylko przewodnikiem prądu. W przypadku używania go jako medium transmisyjnego dla sygnałów zmiennych (jakimi jest sygnał dźwiękowy) zwykły kabel zamienia się w specyficzny element RLC. Oto cech charakteryzujące przewód:

Rezystancja: podawana najczęściej w omach/metr. Zależna jest od budowy wewnętrznej kabla i materiału. Najbardziej jednak oporność zależy od przekroju przewodnika. Parametr ten ma małe znaczenie w przypadku interkonektów, lecz w przypadku kabli głośnikowych ma o wiele większe. Jednym zdanie: im mniejsza rezystancja, tym lepiej.

Indukcja: Rzeczywisty przewód zachowuje się jak przewodnik z połączoną cewką. Wynika z tego, że im większa częstotliwość sygnału transmitowanego, tym większy opór. Tłumione są wyższe częstotliwości. Parametr podawany w milihenrach na metr [mH/m].

Pojemność: parametr podawany w nanofaradach na metr [nF/m] opisuje efekt zachowania się przewodu jak prostego kondensatora. Rolę dielektryka spełnia powietrze i izolacja, a rolę okładzin: przewody. Duża pojemność przewodu powoduje straty mocy (rosnące wraz z częstotliwością). Parametr ten zależy stratności izolacji, odległości przewodów od siebie, powierzchni przewodnika itp. Obecnie produkowane wzmacniacze w miarę dobrze radzą sobie z obciążeniami pojemnościowymi. Jest więc to parametr mało istotny.

Stratność izolacji: jest to parametr, który w przeciwieństwie do poprzednich nie opisuje przewodnika, tylko dielektryk go ochraniający. Najpopularniejsze materiały to PVC lub PU. W droższych konstrukcjach spotyka się PTFE. Niska stratność zapobiega upływowi prądu do otoczenia i powstawaniu pojemności przewodu.

To tyle o parametrach samego przewodu. Trzeba też wspomnieć o zjawisku zwanym...

Efektem naskórkowym. Jest to efekt powodujący, że prąd wysokiej częstotliwości nie płynie we wnętrzu przewodu, tylko jego zewnętrznymi warstwami. W skrajnych przypadkach nawet "ślizga" się po jego powierzchni. Przekrój czynny przewodnika maleje wykładniczo w funkcji częstotliwości, czyli im większa częstotliwość, tym większy opór jest stawiany prądowi. Producenci przewodów próbują rozwiązywać ten i inne problemy, ale o tym poniżej.

Przewody możemy podzielić na sposób ich budowy:

Multi strand (MS) - najczęściej spotykany typ przewodu. Składa się on z wielu cienkich drucików splecionych ze sobą w linkę. Całość umieszcza się w koszulce z tworzywa sztucznego.

Solid core (SC) - przewód będący rozwinięciem poprzedniej koncepcji. Mamy tutaj dwa (lub więcej) grubych, odizolowanych od siebie drutów. Poszczególne druty są odsunięte od siebie, aby zmniejszyć efekt pojemności. W tego typu konstrukcjach przy wykorzystaniu drutów do pewnej średnicy także efekt naskórkowości jest mniejszy. Z zewnątrz przewód SC przypomina często płaski kabel antenowy.

Ribbon (tasiemka) - kabel składający się z najczęściej dwóch płaskich taśm przewodnika (najczęściej plecionych lub z pasków folii metalowej). Taka konstrukcja wybitnie zmniejsza efekt naskórkowości. Przy niskim przekroju, przewód ma bardzo dużą powierzchnię. Niestety odbija się to na pojemności własnej kabla.

Litz - idea tego rozwiązania to wiele żył odizolowanych od siebie. Przekrój przewodu jest duży, tak samo jak powierzchnia, jednak przewody o różnych potencjałach znajdują się daleko od siebie. Odmian tego rozwiązania jest przynajmniej tyle, ilu producentów. Niemniej jednak jest to jedno z lepszych rozwiązań.

Plecionka - typ przewodu stosowany zazwyczaj w zasilaniu. Koncepcja ta polega na spleceniu ze sobą kilku (najczęściej w postaci warkocza) przewodów. Uodparnia to na zakłócenia, a przede wszystkim zapobiega wydostawaniu się pól magnetycznych z kabla w którym płynie prąd zmienny (pola generowane poprzez poszczególne żyły powinny się znosić).

Kabel współosiowy (koaksjalny) - przypomina bardzo przewód antenowy. Idea tego rozwiązania polega na przewodzie (w którym płynie sygnał) otoczonym ekranem (najczęściej podłączonym do masy sygnałowej). Ekran powinien chronić informacje przesyłane poprzez przewód wewnętrzny. Rozwiązanie stosowane najczęściej w interkonektach, choć zdarzają się także i przewody głośnikowe tego typu.

Na koniec rodzi się pytanie: czy warto wydawać majątek na kable głośnikowe lub sygnałowe? Najlepiej jest to samemu sprawdzić i najlepiej u siebie w domu. Różnice nie są tak odczuwalne jak przy wymianie wzmacniacza lub kolumn, nie mniej jednak jakieś istnieją.



WRÓĆ

..:: 2003 © All rights reserved by moosix@wp.pl ::..