..:: Menu ::..

  :: NEWSY
  :: APLIKACJE
  :: PORADY
  :: KITY - OPISY
  :: GOTOWE PROD.
  :: PROJEKTY
  :: LINKI
  :: KONTAKT

..:: Oceń stronę ::..

..:: ODWIEDZIN ::..
1
..:: Linki ::..
http://www.einternet.die.pl/

http://www.prodigy4ever.any.pl

http://www.elektronika3000.republika.pl/

http://www.axel2.blink.pl
..:: Łączenie komputerów - karty sieciowe ::..


Przewód szeregowy (lub równoległy) jest jednym z najtańszych sposobów na stworzenie sieci komputerowej. Podstawową wadą tego rozwiązania jest niska prędkość transmisji i kłopoty przy łączeniu większej liczby komputerów.

Problem ten został rozwiązany już w roku 1984, gdy wprowadzono standard o nazwie Ethernet 10Base-2. System ten korzysta z przewodu współosiowego (ekranowany, jednożyłowy, podobny do antenowego). Umożliwia on przesyłanie danych z prędkością 10 megabitów, co w najlepszym przypadku daje ok. 850-900 kilobajtów na sekundę. Montaż sieci polega na zamontowaniu trójników do kart sieciowych i połączeniu ich przewodem. Na końcach przewodu potrzebne są terminatory. Są to rezystory 50 omowe zapobiegające odbiciom sygnałów od końca przewodu i stabilizujące oporność kabla. Wszystkie elementy łączone są przy pomocy gniazd BNC. Maksymalna długość przewodu nie może przekroczyć 185 metrów. W tym typie sieci komputery połączone są ze sobą szeregowo. Stwarza to kilka znaczących problemów: Gdy przewód zostanie przerwany, cała sieć zostanie unieruchomiona. Innym problemem jest stosunkowo mała przepustowość tego typu magistrali. Gdy chcemy połączyć kilka komputerów nie stanowi ona problemu. Dopiero gdy kilkanaście urządzeń zaczyna korzystać z jednego przewodu pojawiają się kłopoty.

Wymienionych wyżej błędów nie posiada powstały w 1991 roku standard Ethernet 10Base-T. Różni się on znacząco od poprzednika. Wyeliminowano konieczność szeregowego łączenia komputerów. Zastosowano topologię gwiazdy. Przewody ze wszystkich komputerów łączą się w jednym miejscu. Koncentratorze sieciowym (HUB). Jest to urządzenie, którego podstawowym zadaniem jest wzmacnianie sygnałów z poszczególnych komputerów i wysyłanie ich do pozostałych urządzeń. Bardziej skomplikowane urządzenia rozpoznają typ transmisji, a także rozpoznają i powiadamiają o źle działających urządzeniach przyłączonych do koncentratora.

Sieć 10Base-T korzysta z czteroprzewodowego przewodu ekranowanego. ciekawostką jest, że przesyłane są tylko dwa sygnały (dane odbierane i nadawane). Dwa dodatkowe przewody przesyłają ten sam sygnał, lecz w przeciwnej fazie (wzrasta odporność na zakłócenia). Przewód zakończony jest wtykiem RJ-45 (taki jak przy ISDN). Długość przewodu od urządzenia do urządzenia nie może przekraczać 100 metrów (można zastosować koncentratory jako wzmacniacze sygnału). Prędkość uzyskiwana jest podobna jak w sieci 10Base-2 (ok. 900 kb/s). W praktyce taka szybkość okazała się niewystarczająca i w 1992 został wprowadzony następca: 100Base-TX zwany szybkim Ethernetem. Prędkość przesyłu danych została zwiększona 10 razy (100 Mbit/s). Umożliwia to transmisję z szybkością 3,5 - 4,5 Mb/s. Testy wykazały, że korzystając z Windowsa NT prędkość wzrosła do 7 Mb/s. Wynika to z lepszego przystosowania NT do operacji sieciowych niż Windowsa 95 lub 98. Przewód w tym typie sieci wygląda identycznie, wtyki też są takie same. Umożliwia to kompatybilność ze starszymi urządzeniami. Karty sieciowe przed rozpoczęciem transmisji ustalają bez wiedzy użytkownika protokół transmisji. Urządzenia 100Base-TX są zauważalnie droższe od 10Base-T (zwłaszcza koncentratory).

Przy zakupie karty należy sprawdzić, czy posiada on odpowiednie sterowniki (dotyczy to zwłaszcza użytkowników Linuxa). Gdy zakupione urządzenie zgodne jest ze standardem NE-2000, to problemów z instalacją prawdopodobnie nie będzie. Należy się wystrzegać kart nie posiadających systemu plug'n play (są to często urządzenia używane). Złącze PCI jest też godne polecenia z uwagi na mniejsze obciążenie procesora i lepszą wykrywalność przez system. Gdy chcemy połączyć dwa komputery w sieć 100 Mbitową, kupno koncentratora (nawet najprostszego) jest nieuzasadnione. Jedno podstawowe zadanie (wzmacnianie sygnałów) nie będzie konieczne. Poniżej podaję przepis na zbudowanie kabla, który umożliwia komunikację w sieci 100Base-TX. Potrzebny jest przewód do szybkiego ethernetu. Przecinamy go w odpowiednim miejscu i łączymy ze sobą następujące żyły:

wtyk 1 - wtyk 2

1 - 3

2 - 6

6 - 2

3 - 1

Nie należy zapominać o połączeniu ekranu. Numeracja pinów jest następująca. Patrząc na wtyk RJ-45 od frontu w normalnej jego pozycji (zatrzask do góry), liczymy kontakty od prawej strony.

Ostatnią czynnością jest zaizolowanie wykonanego własnoręcznie przewodu i jego wypróbowanie. Powyżej podałem przepis na wykonanie kabla krosującego. Jest on także wykorzystywany do łączenia ze sobą większej ilości koncentratorów. Obecnie najnowsze huby posiadają przełącznik dzięki któremu użycie przewodu krosującego nie jest konieczne. Wystarcza zwykły przewód koncentrator-karta, by połączyć dwa huby.



WRÓĆ

..:: 2003 © All rights reserved by moosix@wp.pl ::..